Yahu insanlar alingan mıdır nedir :)

Buraya yazdiklarim hayalidir. Çevremden, hayattan aldıklarımı süsleyerek kaleme döküyorum. Lütfen nane limonluk yapmayınız.

Hadi öpüldünüz.

Ağırlık

Yorgunluğunu bir tarafa bırakmıştı bırakmasına ama hala korkuları boynuna asılıydı,onunlaydı.Kaçıp kurtulmak vazgeçmek meselesi değildi bu, korkularını yenmek, korkmasına gerek olmadığını anlamaktı. Bu mümkün mü diye geçirdi içinden...Unutamadığını anladı. Ne kadar incindiğini unutamamıştı işte. Korkuları yaşadıklarıydı. Deneyimleriydi. Unutmak istediklerini boynundan çıkarıp duvardaki askıya asmıştı asmasına ama askı hala duruyordu, unutmak istedikleri silinmemişti. Askıya gözü iliştikçe döktüğü göz yaşı geldi gözlerinin önüne. Hatırasındaki sessiz haykırışları bastırdı döktüğü göz yaşlarını sonra. Sustu. ve yine sustu... Boynundaki ağırlığa gömüldü...

Gece

Gecenin ilerleyen saatlerini bilir misiniz siz? Sessizlik çöker. Ne sustuğunu anımsarsın, ne de zihninin konuşmasına kulak asarsın. Gel gitlerine kapılırsın saatlerin. İlerledikçe biraz daha alır seni içine. Yokluğunu anladığın saatler seni kendine çeker, sen kendi yokluğunda kendini ararsın. Gecenin ilerleyen saatlerinde sessizlik çöker sessizce alır götürür sendeki seni derinlere, bilmezsin...

avaz avaz

Vatki gelen bir haykırış değildi oysaki; sessizce dillenmeyi bekleyen bir iki satırdı anlatacakları. Kırgınlık vardı bir tutam, bir tutam hüzün. Söylenmemişlerin adına baktı yine sessizce, diline dolandı söyleyecekleri. Bir delta ağzı gibiydi onun ağzı da; birikmişti ne varsa. Dinlenmeyeceğini bildiğinden susmuştu yine... suskunluğu avaz avazdı....

Arayış...

son kez sustu.sona ermesi gereken cümleleri çoktan tüketmişti. koca bir dünya vardı içinde ve O, o dünyanın içinde kendini bulamıyordu. Bulmak istediği yeri kaybetmişti; belki de baktığı yerler ona yabancı geliyordu artık. Kendine bakıyordu belki ama kendinde kendini bulamıyordu...

Söz biter

Aslında susuyor olduğunu anımsamadan konuşursun içinden. Söyleyecek çok şeyin vardır ya, dile gelmez hiç biri... Dile geldiği anda yiteceğinden korkarsın anlamının. İki damla göz yaşı birikir gözlerinde. Yanağına süzülür yavaşça... Dilinden döküleceklerin yerini alıverir bir anda, sana seni anlatır sessizce... söz biter iki göz yaşı kalır geriye, sessizce...

Yakamoz..

Elinden gelen tüm çabayı gösterirsin. Bir şeyleri değiştirmek istersin. Yeniden başlamak, yeniden başlayacak birşeyler ararsın. Vakti gelince, aradıkların suyun üzerindeki yakamozlar gibi belirmeye başlar. Sen beklersin... Beklersin ki o yakomozlar biraz daha belirginleşsin. Hayal etmeyi bir tarafa bırakırsın. Kendi şekillerini almalarını beklersin.. Beklersin ya hayalindekiler yavaş yavaş silikleşmeye başlar, ay batar, yakamozlar yok olur....

Son Kadeh...

Şarabın son damlasına dikti gözünü. Dudaklarına değdirdiği kadehi iki avucunun arasında kırmamak için kendini zor tutuyordu. Anlamsızlığını yitiren saatlerin içinde kuşkuyla kayboluyor, kadranına kendini esir hissediyordu. Makyajı darmadağın, kendisi ilk defa bu kadar perişandı. Yüzlerinde nefreti gördüğü insanlar geldi önce aklına, sonra gözlerinde öfkenin en derin rengi belirdi. Sigarasından bir nefes aldı, son bir damla yaş aktı gözünden. İsyan etmenin sonu yoktu, aynadaki yansımasında kendine ait bir şeyler aradı. Gittiği yerler, gördüğü insanlar, başkalarının dilinden kendine söylenmiş sözler geçti aklından... gözlerinin nemini elinin tersiyle sildi ve eskiye dair ne varsa o an veda etti. Alışıldık veda sahneleri canlandı gözünde. Büründüğü rolleri anımsadı hayatında; birilerinin vazgeçilmezi olmuştu elbet, bazılarının gerçek dostu, onun kardeşi olmuştu; ve yavrusu olmuştu ailesinin; gurur duymuşlardı onunla ya nasıl da unutulmuştu. Giden de olmuştu o; kalan da....özleyen de olmuştu defalarca; uğruna göz yaşı dökülen de....resimlerde yaşadığı da olmuştu geçmişi; henüz yaşanmamış geleceği çekilmemiş fotoğraflardan düşlediği de... Üzerine geçirdiği elbiseler değişir, günler geçer ve hatta acılar gizlenebilirdi. İnsanlar gelir, geçerdi... Kendine defalarca hoşçakal diyebilir; kendinden kaçabilir ya da değişebilirdi. Saklanmaktan sıkıldığı saatlerin ardından derin bir nefes aldı. Kapının ötesinde kendini şehrin uğultusuna bırakacaktı. Birazdan, Hayat başlayabilir ve hatta onu kendi içine alabilirdi. İçlerinde kaybolduğunu sandığı kalabalığın derinliğine karışabilirdi. Birbirine karışan onlarca yüz içinde bir anda belirebilir ve sonsuza kadar varolabilirdi...çünkü ne de olsa birilerinin vazgeçilmezi olmuştu o, bazılarının gerçek dostu ve onun kardeşi olmuştu ...yavrusu olmuştu ailesinin...ve kim bilir daha kimlere uzanmıştı dokunuşu, belki de henüz hiç bilmediği...
--

ESİNTİ...

Söylenecek herşey dile gelmişti bir kere. Ruhuna işlemişti derinliği, içinde duymak istedikleri vardı, defalarca geçirmişti aklından, yüreğinden diline dökülmüş, yine de çıkmamıştı dudaklarından. Sandığı gerçeklikler bir şeyleri almıştı elinden, kendi hikayesini saklarken daha, nicelerine imza atmıştı farkında olmadan. Bildiğini sandığı her şey ona bilmediklerini göstermek için gönderilmişti. Anlamak için çaba sarf etmemişti gördüklerini, bildiklerini ise kabullenmek zor gelmişti... Aslında bildiklerin değildir yol gösterici. Bilmedikleriydi... Tatlı bir esinti....

Gece bastırmıştı. Ne kadardır karanlıktaydı, hatırlamıyordu. Genç kadın bildiklerini ona unutturan tatlı bir esinti hissetmişti sonunda. Yine de bu esintinin ona neyi anımsattığını çıkaramıyordu. Güçlü olduğunu biliyordu. Bilmediği o gücü nasıl kullanacağıydı. Önce gözlerinin kapalı olduğunu farketmesi gerekiyordu. Korkudan gözlerini kapayalı çok olmuştu. Gördüklerinden öyle ürkmüştü ki bir şeyler görmektense hiç bir şey görmemeyi, bilmemeyi yeğlemişti. Kendini bilinmeyene işte böyle mahkum etmişti.

Çok tanıdığı bir ses onu böyle dürtmeseydi; hissetmeseydi onun kudretini belki hiç bir şey değişmeyecek, o; bilmeyecekti...

Ve her şeyi değiştiren adımı atmaya karar verdiğinde, içindeki hislerin tarifi imkansızdı. O derin esinti, bildiğini sandığı tüm illüzyonların görünümünü yerle bir etti....Sahte gülüşleri, sahte bakışlar, sahte amaçları ve boş hayatları.....İçi doldurulası bir sonsuzlukta imkansızın olanaksızlaştığı bir gerçekliğin varlığını ispat etti... Evet herşey mümkündü... Sadece bakmasını öğrenmek, kabul etmesini bilmek lazımdı. Bu öyle bir oyundu ki, kaybetmek ancak rüyada mümkündü... İşte o yüzden uyanmak şarttı. Gerçekten uyandığında, her şeyin tüm zamanlarda varlığını kabul etmek mümkün olacaktı...

Uyandı....

Beni dürten en tatlı esintiye ........Bana , meltemin yumuşaklığında huzur, poyrazın gücünde kuvvet verdi...

imkansızın olanaksızlaştığına tanık olma fırsatı verdi...

"an"da kal

O son gidişti...Geçmişini bırakan herkes gibi, sessiz gidişlerin ardındaki büyük haykırışlara tıkamıştı kulaklarını, ne o son sesleniş durdurabilirdi ufukta batan güneşi, ne de söylenmemiş o son cümle set çekebilirdi geceye. kendine defalarca söz veren; sonra da bir güzel verdiği sözlere yenilen... geçer, bu da geçer... ne verilen söz kalır geride, ne de sözde sukut ...gün olur bir kelam eder sözü sukuttan alır, yeniden yazarsın hikayeni...ne giden kalır geride ne de batan güneş... artık yeni bir gün doğmuştur, henüz söylenmemiş kelimelere ışık tutmuştur. Eğer sen ki çeviremezsen yüzünü aydınlığa ,yarının, dünü bugünde hapsolur; bildiklerinse yoklukta kaybolur... Düne ait ne varsa; geride bırak bildiklerini, bildiğini zannettiklerini...bilmedik

lerine aç yüreğini...aç ki; dünün yarını, bugünde hayat bulsun... bilmediklerinse sonsuzlukta sana ışık tutsun... unutma, sana bilmediklerini fısıldayan kader, gün olur, sana yol olur....geride ne söz kalır ne de söz de sukut.....Bir an kalır ki; sen o an'da vücut bulursun, geçmişinle ebedi olursun.. acele etme; unutma, herşey gibi, bu da geçer....evet ya bu da geçer...ne kölesi ol geçmişin, ne de geleceğin hayalperesti; “an”da kal! Bulacaksın bilinmeyenin cevaplarını..öylece çevir yüzünü aydınlığa; korkma, yönel hakikate; yarının dünü, bugüne hapsolmasın! Göreceliğine tutsak olduğun zaman, sen “var”san o an, yokolur; ne sukut gem vurur yokluğuna ne söz düşer varlığına, kader o “an”da hayat bulur..... ‘an’ da kal.....

Sevgiler...

ZEYNEP ALTINORDU- BÜLENT ALTINKAYA

Foto için sevgili Özgür Atılım Özçelik'e Teşekkür ederiz...

Kapı açıldı mu duramaz kimse önünde... Karanlığın en ücra köşesine sinmiş bile olsa kaçınılmaz korkular, unutulan umutlar,aldatan yargılar; çıktı mı bir gün yüzüne,saklanamazsın.....! Kapıyı açıp bir kez olsun izin verirsen çoşkuyu kabul etmeye, o kuytu köşelerde saklanamazsın....

gölgelerin ardına saklanan sessiz haykırışlar bulur yolunu, aydınlıkta kaybolur. Bilmen gerekenleri unutmak için gözlerini loş ışıklara alıştırmış,hayallerin yıkılmasın; yargıların yanıltmasın, adın saklı kalsın diye aldanmışsın, aslında sen özgürlüğünden kaçmışsın. Oydu buydu şuydu sen gölgelerle savaşmış, kendinden uzaklaşmışsın...Kendini kapıların ardinda bırakmışssın.

Hem de en büyük korkuların, en aldatan yargıların ve unutulan umutlarınla....

Ya Peki kapıların ardında bıraktıkların...karanlıklarda saklandığın aydınlığın öncüsüydü ya onlar; biraz senden, biraz bendendiler; içimizden attık, kendimizi kapının dışında bıraktık.. biz işte karanlığa böyle saklandık..

Sen ki sessiz haykırışlarla karanlığın içinde varolmaya çalışan, sen ki heyecanını korkuların sinmiş perdesinde arayaduran; kapıların ardına hapsolan...izin ver al içeri, kendini karanlıklarda bırakma, loş ışıklardan kurtar kendini.. bak orda onlar aydınlıkta sen karanlıkta... NOKTA...--

(Ahmet ERTÜRK'e Fotoğraf için teşekkürler..)

-meli,-malı...ÖĞÜT...

(İyiki Doğdunuz iyi ki varsınız....Varlığınızla Onurlandırnız, Farkında mısınız?

Hoşgeldin Kayra Sofya; Nice yaşlara İpek...)

Yeniden doğabilmeli insan her sene; kilometresini sıfırlayan her yeni yıl gibi, yenilenmeli ve sıfırdan başlayabilmeli herşeye... isyan ettiğinde yaşadıklarına ve yenik düşmek istediğinde o güne; OYUNun henüz bitmediğini hatırlayabilmeli, 2. perdeyi beklemeli.... düşmekten korkmamalı insan, hala daha nefes alabiliyorken, pes etmeyi unutmalı; harcamamalı kaderini, ayağa kalkmayı bilmeli....

Hayat masalında kendi yolunu küçük bir çocuğun düşlerinden çıkarabilmeli insan ve en nihayetinde kendi sesinden dinlemeli hikayesini; yıllanmış, lakin yaşlanmamış; olgunlaşmış ama eskimemiş olabilmeli... İçindeki saflığını yüreğinin kuytu köşelerinde saklamak yerine, tüm ışıltısıyla karanlıkları aydınlatmalı, sert kabuğunun altına saklamamalı insan kendini, kendi FARKını yaratmalı.....

Gücünü kendini tüketerek kazanmamalı insan, onu kendi içinde aramalı... Kudretine kapıldığı para, pul, aşk olmamalı; İnsan, KENDİ gücünü ‘İÇİNDE’ yaratmalı.... Kuzeyden gelen soğuk rüzgarların içinde kendi meltemini yaratabilmeli insan ve yeri geldiğinde kucaklamayı bilmeli kasırgaları; sessizliğine gömüldüğü şehirlerin içindeyse kendi fırtınalarını yaratmalı, herşeyi göze alacak kudreti yine kendinde bulmalı...

Kim ona gölge etmiş sorgulamalı insan, kimin karanlığına mum olmuş bir bakmalı; kimlerin yelkenlisine yön vermiş estiği rüzgarlarla, yarattığı dalgalar kimlere ulaşmış; artık anlamalı....Kendini işte böyle tanımalı.....

İşte o zaman SEN ufaklık yıllanmış, ancak yaşlanmamış, olgunlaşmış ama eskimemiş olacaksın.. Ve işte o zaman sen ufaklık, her gün yeniden DOĞACAKSIN.....